Predrag Vukašinović svoju umetničku afirmaciju i priznanje stekao je na domaćoj i internacionalnoj sceni kao modni dizajner.
Uporedo sa ovim profesionalnim pozivom, Vukašinović se više od 15 godina pasionirano bavi i umetničkom fotografijom, potvrđujući status autora neiscrpne stvaralačke energije i vitalnosti koja se sa lakoćom materijalizuje u različitim medijima. U osnovi kreativnog impulsa ovog umetnika jeste sloboda kretanja, prevazilaženje ograničenja fizičkih i mentalnih barijera, otkrivenost u percepciji i mogućnost drugačijeg ugla gledanja na vizuene, društvene i kulturne fenomene. Naime, fotografije su nastale tokom putovanja na kojima umetnik stvara jedan personalni dnevnik zabeleški autentičnih, neretko skrivenih, toposa. U prethodonoj seriji monohromnih crno-belih fotografija pod nazivom Shape of Silence, Vukašinović fokusira dva fenomena: savremene arhitektonske konstrukcije koje dovodi do nivoa dinamizirane igre stilizovanih apstraktnih formi i portrete protkane nasleđem lokalnog, arhetipskog – dva sveta koja u dijaloškoj formi utišanog meditativnog tona svedoče o trajanju i / ili borbi.
Novom serijom fotografija, nastalom takođe na različitim meridijanima, stvaralačko oko autora produbljuje fokus posmatranja i ide korak dalje u postupku selekcije, potom vizuelne i idejne rekontekstualizacije otkrivenih formi. Vukašinović kreira pažljivo kadrirane isečke različitih površina (zida, kamena, zemlje) i prevođenjem ovih mikrostruktura u makro plan efektom optičke iluzije stvara veoma ekspresivne kompozicije naglašene likovnosti. Izrazito slikarskih kvaliteta fotografije predstavljaju omaž estetici materije i poput umetnosti enformela daju autonomiju plastičnim vrednostima forme, njenom taktilnom i hromatskom bogatstvu, koja ima svoju unutrašnju logiku i zakonitost.
Pored formalno-likovne, radovi poseduju značenjsku, idejnu i simboličku slojevitost. Ritam reljefnih i linearnih struktura deluje poput apstraktnih pejzaža, evocira sećanja na vizije predela arhiviranih u jungovskom kolektivnom nesvesnom. Vukašinović afirmiše Bergsonovu tezu o izjednačavanju materije i memorije, ali i stav da je materija “ postojanje ovde i sada, postojanje koga nikada nismo svesni, koje ne prepoznajemo i koje nije postavljeno u određeno prostor, u određeno istorijsko vreme”, kako piše Argan analizirajući enformel slikarstvo Fotrijea i Dibifsa. Svojim asocijativnim potencijalom ove fotografije nas izmeštaju u magičan ambijent drugih svetova, pustih površina nenaseljenih planeta i fluidne žive materije planete Solaris iz ostvarenja Tarkovskog. Reč je o prizorima koji donose osećaj ushićenja kao usled spoznaje velikih istina, one vrste otkrovljenja o kojima je pevao Vilijam Blejk čuvenim stihovima “...Videti svet u zrnu peska i nebo u divljem cvetu, držati beskraj na dlanu ruke i večnost u jednom trenu...”. Ove fotografije su ujedno i pažljivo odabrani uzorci-svedočanstva jednog konkretnog geografskog, društvenog i kuturnog ambijenta. Ostatci natpisa, grafita na zabeleženim površinama predstavljaju male ali dragocene dokumentarne fragmente ovih foto-hronika koji definišu prostorno-vremenski kontekst. Oštećenja i sitne ili krupne erozije fotografisanih površina tangiraju univerzalne teme prolaznosti, nestajanja kao i aktuelnog trenutka obojenog migracijama i manje ili više uspešnog odolevanja starog sveta pred silovitim i ubrzanim promenama savremenog globalizma.
Miroslav Sapundžić
istoričar umetnosti, kustos
